Eerdere tekst van 19.12.00. herzien en aangevuld op 22.12.00.


Traditie.

De traditie wil nogal eens, wat de (daarom verdoezelde) werkelijkheid niet wil.
De traditie wil in Nederland dat Grondwettelijk de Koning onschendbaar is en dat de verantwoordelijkheid (voor diens daden) bij de ministers ligt. Dat wordt in Nederland klakkeloos aanvaardt.
De traditie wil dat de Geallieerden 'goed' waren en de Duitsers 'fout'.
De traditie wil, dat Hitler de uitvinder is van het moderne racisme, het antisemitisme.

Vergeten lijkt te worden, dat de Amerikaanse automobielfabrikant  Henry Ford zijn inspirator
was. Zelfs, naar het lijkt,alleen al met de titel van diens boek My Work and my Life tot Hitlers
Mein Kampf.
Dat Ford, met Henri Deterding, president-directeur van de 'Koninklijke'/Shell, Hitler daarbij
financieel steunde, wordt traditioneelsgewijs liever niet meegeteld.
De traditie wil, dat de Duitsers uitsluitend gemeen waren, en dat de 'Geallieerden' slechts
rechtvaardigheid zouden hebben nagestreefd. Bovenstaand voorbeeld slaat al een bres in deze
mooie opvatting. Zouden er nog meer, en nog flagranter voorbeelden van 'Geallieerde'
gemeenheden kunnen worden gegeven?

De traditie wil, dat bij de Nederlandse Grondwet van 1848 de Koning onschendbaar is, en dat de ministers verantwoordelijk zijn.
Kon (en kan) deze - in het jaar 2000 toch wel als eigenaardig en ouderwets te kenschetsen -
theoretische opzet in de praktijk ook werkelijk worden verwezenlijkt?
De traditie wil, dat de Nederlandse regering te Londen - naar de Parlementaire
Enquêtecommissie heeft vastgesteld - het niet al te best gedaan heeft. Kunnen aan die regering -
die onder geen enkele volksvertegenwoordigende controle stond - misschien veel ernstiger feiten
worden verweten?
De traditie wil, dat de Nederlandse geschiedschrijving is doordrenkt en overgoten met een dikke
en ondoorzichtige Oranjesaus.
De traditie wil, dat het Nederlandse gezag, dat onder invloed van het Huis van Oranje stond en
staat, er belang bij heeft dat Oranje zo mooi, goed en betrouwbaar als maar mogelijk is, uit de bus te laten komen.
De traditie wil, dat de leden van het Huis van Oranje eerlijk en oprecht zijn, en met betrekking tot
de Tweede Wereldoorlog anti-nazi waren. En dat in februari 1936 prinses Juliana door haar
moeder koningin Wilhelmina naar Oostenrijk werd gebracht om er prins Bernhard voor het eerst te ontmoeten. Naar Wilhelmina (onjuist) verklaart in Eenzaam maar niet alleen.
De traditie wil, dat Wilhelmina het verleden van Bernhard heeft laten nagaan.
De werkelijkheid is, dat toen ontdekt moet zijn dat Bernhard SS'er was, en dat Juliana en
Bernhard elkaar al in de herfst van 1935 hebben ontmoet. Wilhelmina vergist zich in Eenzaam maar niet alleen, schrijft onwaarheid, of anders gezegd voor gewone mensen: liegt dus. Een kwalijke zaak voor haar, die in die tijd 'de rijkste vrouw van de wereld' werd genoemd. Waar die rijkdom vandaan kwam, wat bij erfenis werd overgedragen, is een vraag die weldenkenden niet stellen. De uitspraak eerlijk als goud krijgt hier zijn ware kleur.
In het hoofdstuk 'taboes' is al opgemerkt dat een historisch juist feit is:
Koningin Wilhelmina was een geëerd en geliefd vorstin. Haar herinnering leeft zo nog voort.
Maar daarbij werd de hamvraag gesteld: was en is dat ook terecht? Is populariteit en eerbewijs een garantie voor de goede menselijke kwaliteiten van de betrokken persoon? Waren niet ook geëerd en geliefd de dictators: Hitler en Stalin, Peron, Videla en Pinochet, Stalin en Mao?

De werkelijkheid is, dat de eigenzinnigheid van de leden van het Huis van Oranje, en hun
blindheid of onverschilligheid (zo niet sympathie) voor nazistische manifestaties, zich door de jaren
heen  hebben gehandhaafd. Is de lijfspreuk niet: 'Ik zal handhaven'?

De werkelijkheid is, dat koningin Wilhelmina, de (latere) 'Moeder van het Verzet, tegenover Hitler, die op 30 januari 1933 een bevreemdende stelling innam.
Op 9 september '33 vond in het Amsterdamse stadion een grote manifestatie plaats ter gelegenheid van het 35-jarig regeringsjubileum van Wilhelmina. Aan het einde van die manifestatie richtte zij in een toespraak tot het publiek. Wat zou zij zeggen; in verband met de werkloosheid die de wereld teisterde, wat zich in Duitsland afspeelde, en de mogelijke gevaren die dat voor ons land kon opleveren?
Onze geschiedschrijver, Rijksambtenaar L. de Jong liet het ons weten. Laten wij het met aandacht beschouwen. Wilhelmina zegt:
"Wij willen voortbouwen op de grondslagen, door onze vaderen gelegd, ons bewust van onze roeping tegenover onszelf en in het grote gezin der volkeren. Wij willen putten uit de schatten, ons door een groot voorgeslacht nagelaten overtuigd daarin te allen tijde overvloedig te vinden hetgeen wij behoeven (dat lijkt en nogal materialistische gedachte aan ons Indië), om (ja waarom nu wel?) met taaie volharding en zich steeds weer vernieuwende kracht te streven naar de aanpassing"...
Ja lezer, om met volharding en kracht te streven naar de 'aanpassing', maar welke 'aanpassing' en waaraan? Wrijft u de ogen maar even flink uit, en u zult het weten: Wilhelmina bedoelde de aanpassing: "bij de gewijzigde wereldomstandigheden, welke onder Gods zegen ons weer een gelukkige toekomst brengen kan.'
Nu vragen wij ons natuurlijk meteen af: welke andere 'gewijzigde wereldomstandigheden', dan de machtsovername in Duitsland, kunnen worden bedoeld?
Onze geschiedschrijver, Rijksambtenaar L. de Jong hielp ons uit de brand: "Impliciet behelsden deze en dergelijke, door haarzelf geformuleerde uitspraken een duidelijke afwijzing van wat maar zweemde naar fascisme, nationaal-socialisme of communisme."
De werkelijkheid is, dat in januari '37 voor de feestelijkheden van het komende huwelijk van Bernhard en Juliana een gala-concert was voorzien. De dirigent van het Residentieorkest, Peter van Anrooy, had geweigerd na het Wilhelmus en Deutschland über Alles ook nog het nazi-partijdige Horst-Wessel-lied te laten spelen. "Zelfs Hare Majesteit stuurde een meneer naar me toe om me te bezweren alles te dirigeren. Maar ik heb geweigerd." En 25 orkestleden met hem. Zij werden vervangen door leden van de Koninklijke Militaire Kapel, onder leiding van Walther de Boer. Toen in het Haagse Gebouw voor Kunsten en Wetenschappen op 5 januari  het gala-concert werd gehouden, werd in de koninklijke loge door genodigden de Hitlergroet gebracht. Foto's getuigen ervan.

Dit feit verdient onze nauwste aandacht, want het is uiterst relevant voor de houding welke Wilhelmina had ingenomen. Even zo goed als Van Anrooy op de hoogte was van wat er in Duitsland gebeurde, er zijn betrokkenheid bij betuigde, en zijn principieel ingenomen standpunt openbaarde - even zo goed moest Wilhelmina ervan op de hoogte zijn, wilde zij kennelijk haar betrokkenheid erbij betuigen, en wilde zij haar principieel ingenomen standpunt openbaar maken..
Geconstateerd moet worden, dat het standpunt van Wilhelmina dwars tegen dat van Van Anrooy indruiste - en als nazi-gezind kan worden gekenschetst.
Men kan vermoeden dat ook over het brengen van de Hitlergroet tevoren was beraadslaagd. Men zou Wilhelmina niet voor een 'fait accompli' hebben durven stellen. Er kwam van Haar dan ook geen koninklijk protest tegen deze schandelijke manifestatie.

De traditie wil, dat de Nederlanders in overgrote meerderheid een meegaand karakter hebben, en
geen revolutionaire inslag vertonen. Er kwam tegen Wilhelmina, er kwam dus later ook tegen de houding van Beatrix, geen golf van protest. Al trof de Europese Unie maatregelen tegen Oostenrijk.

De geschiedenis zoals zij hier wordt vertelt, is onafhankelijk.
Het is niet een gezagsdrager, een ambtenaar, maar een vrij burger die haar brengt. Deze vrije
burger, uw dienaar, is niet gebonden aan financiële noodzaken, zoals uitgevers van boeken en
media dat zijn. Die moeten rekening houden met de bestaande 'markt', en voldoen aan de bij hun
(meegaande) publiek bestaande vraag. Die is gegrond op de traditionele berichtgeving, en is niet
op zoek naar de werkelijkheid.
Dat euvel wil hier, ten behoeve van de enkele belangstellenden, worden verholpen.
Geschat wordt, door Lou de Jong, dat die belangstellenden - het daadwerkelijk verzet tijdens de
Duitse bezetting als voorbeeld genomen - niet meer dan een ½% zullen tellen.

Sieg-Heiligheid.

Het is al gezegd, maar het kan niet genoeg worden benadrukt: de traditionele benadering, verklaring en opvatting van essentiële historische feiten berusten veelal een bewust verkeerde voorstelling van zaken, dus op bedrog. En men laat zich in het algemeen maar al te graag bedriegen.
Het onverschillige gedrag van Zijne Heiligheid, de Heilige Vader, de Pontificale Soeverein, Paus Pius XII tijdens de oorlog tegenover de jodenvervolgingen is genoegzaam bekend, en zelfs gehekeld. Minder duidelijk werd de oorzaak daarvan herinnerd. Die lag in de politieke machtspositie van het Vaticaan als 'onafhankelijke' staat.
Deze zetel van de Katholieke macht werd ingesteld dank zij de fascistische dictator Mussolini in 1929 bij het verdrag van Lateranen. Mussolini was in 1922 in Italië aan de macht gekomen.
Pius XII paste dus wel even op, vooral zolang Mussolini (tot medio '43) aan de macht was.
Het Vaticaan bestaat niet uit bescheiden woningen, maar uit paleizen, de Sint-Pieter basiliek, musea vol kunstschatten, tuinen, en het Sint-Pietersplein, waarbuiten nog 12 andere bouwwerken meetellen.
Het is leerzaam het ontstaan van deze kleinste onafhankelijke staat ter wereld van 44 ha., eens nader te beschouwen.
Het begint al goed. De officiële oorsprong berust op een vals document, de 'Gift van Constantijn' aan Paus Sylvester I, in het begin van de vierde eeuw. De ware oorsprong ligt in de giften aan de Pausen door de keizers van het Oost-Romeinse Rijk (395-1453) en van zekere particulieren, waardoor het 'Patrimonium van Sint-Pieter' ontstond.
In ruil voor deze gift zou natuurlijk, door preken in de kerken, de macht van de keizers en de 'zekere particulieren' bij de godvrezende massa worden gerechtvaardigd en versterkt.
Op 2 september 1870 werd het Vaticaan, onderwijl teruggebracht tot het Latium', na plebisciet bij Italië getrokken, waarvan Rome de hoofdstad werd. De tijdelijke macht van de Pausen verdween daarmee. Tot de hierboven genoemde stichting van de Staat van het Vaticaan in 1929.
Macht en geld zijn traditioneel nauw verbonden, ook bij de godsdienst.
Men kent de pracht en praal van het Katholieke gedoe. Niemand neemt aanstoot aan deze kapitaalverspillende manifestaties van de kerk van het christendom, die tegen ijdelheid predikt.
Wanneer een andere godsdienstleider, Zijne Heiligheid de aalgladde en breed glimlachende Dalai Lama in Parijs komt, wordt voor miljoenen een etage afgehuurd in een van de duurste etablissementen, de Saint James Club.

Sinterklaas en de kerstman.

In deze donkere dagen lijkt het gepast even in de traditie van de feestmannen te kijken. Sinterklaas blijkt door de Nederlanders meegenomen te zijn naar Amerika, toen zij daar o.a. in 1626 Nieuw Amsterdam, het latere New York, stichtten. Dat was dus al een eeuw nadat de reformatie zijn eerste kop, die van Luther, had opgestoken. Later werd deze àl te Rooms-katholieke Sint Nicolaas in Amerika omgedoopt tot Santa Claus, en zijn feestdag verplaatst van 5 december naar de 'christelijker' datum van 25 december. Want men weet het: ook in Nederland bestaat het verschil tussen de wat slordige katholieken en de èchte christelijken. Terwijl, geestig en geestelijk genoeg, in Frankrijk nu juist het onderscheid wordt gemaakt tussen de èchte christelijken en de opstandige protestanten!