Eerdere tekst van  04.01.01. herzien op 18.01.01.
Onderaan: Engelse tekst.


Van Englandspiel tot Great-Britainsgame.

Onder deze titel kan de werkelijkheid van het Englandspiel worden gevat.
Centraal in deze geschiedenis staat aan Nederlandse kant een gewiekste, eigengereide, zichzelf overschattende, schatrijke zakenvrouw.
Zij wordt in het traditioneel schijnheilige Nederland bovenmatig vereerd, en heet in de gewillige volksmond: Hare Koninklijke Hoogheid Koningin Wilhelmina der Nederlanden. Zij is, volgens een absurd, a-democratisch Grondwetsartikel, ook nog onschendbaar.
Hare Majesteit Wilhelmina "Was tijdens WO II het symbool van het Nederlandse verzet", zo leert ons de encyclopedie.
Wanneer men zijn illusies wil behouden over het huis van Oranje; over Wilhelmina, Juliana en Bernhard in het bijzonder, doe dan gauw deze doofpot.nl - Het Oranje Vergeetboek, weer dicht, en lees deze geschiedenis beslist niet. Blijf  'Oranje-gek'.
Want: wie dit leest is niet gek.
Wilt u de achtergronden kennen van gebeurtenissen die oa. hebben geleid tot het Englandspiel, dat ook nog een Great-Britainsgame blijkt te zijn, neem dan kennis van de feitelijke werkelijkheid.
Om de mentaliteit van Wilhelmina te doorgronden, moeten wij beginnen bij het begin.
Wilhelmina was trots op haar Duitse afkomst.
Zij heeft in 1918, op het eind van de Eerste Wereldoorlog, tegen de geallieerde wil, de oorlogsmisdadiger en Duitse keizer Wilhelm II naar Nederland gehaald.
Zij heeft in 1932 doorgedouwd dat het Wilhelmus 'ben ik van Duitsen bloed' het 'Wien Neerlands bloed door d'adren vloeit' verving.
Hitler wierp toen in Duitsland zijn zwarte schaduw al duidelijk vooruit.
Toen Hitler in 1933 aan de macht was gekomen en in april '33 de Juden-Boykott instelde en zo de jodenvervolgingen had ingeluid, sprak Wilhelmina tot de menigte over het aanpassen aan de gewijzigde wereldomstandigheden welke ons een gelukkige toekomst zouden brengen.
Nadat al in september '33 de Neurenberger wetten tegen de joden waren afkondigd, koos Wilhelmina in 1935 de SS'er en IG-Farben-spion prins Bernhard zur Lippe Biesterfeld tot huwelijks-partner van haar dochter prinses Juliana.
In 1936 kwam Wilhelmina met Juliana om de nazi-propagandistische Olympische Winterspiele op te luisteren.
Met dit alles viel een oranje schaduw over de Nederlandse geschiedenis.
Wilhelmina's 'Koninklijke olie'-beheerder Deterding steunde al Hitler en de NSB (met wiens geld), en liet toen zijn Engelse vrouw voor een Duitse vallen en ging in Duitsland wonen.
In januari 1937 werd de SS'er en IG-Farben-spion Berhard von Lippe Wilhelmina's schoonzoon, en haar persoonlijke inspecteur van het Nederlandse leger.
De minister-president De Geer (men kent de koninklijke invloed bij de keuze van de kabinetsformateur) ging voor zijn ambtsuitoefening in 1939 met vakantie naar Duitsland. Had hij er misschien 'ontspannende' ontmoetingen? Die vraag is nooit gesteld.
Nadat de Duitsers op 10 mei 1940 ons land waren binnengevallen en Nederland op 14 mei had gecapituleerd, was Nederlands Oost-Indië bij de capitulatie inbegrepen. Het plan was om deze kolonie, min of meer persoonlijk eigendom van het Huis van Oranje, op te nemen in de Germaanse Nieuwe Orde.
Wilhelmina speelde bij de naar Londen gevluchte Nederlandse regering een dictatoriale rol. Er was sprake van 'Oranje-fascisten'.
De Nederlandse secretarissen-generaal waren als officiële vertegenwoordigers van de Nederlandse regering in Den Haag achtergebleven om met de Duitse burgelijk bestuurder Rijkscommissaris Seyss Inquart te collaboreren.

De Geer was aanvankelijk met een regeringsopdracht uit Londen in november '40 via Lissabon naar Nederlands-Indië gestuurd. Hij bleef daar 3 maanden wachten. Waarop? Dat is de hamvraag.
Niet De Geer, maar Welter (minister van Koloniën), Van Kleffens (Buitenlandse Zaken) en Peekema (hoofdambtenaar Koloniën) zouden in zijn plaats naar Indië gaan.
De Geer kwam in februari 1941 naar Nederland terug, maar had onderweg in Berlijn notulen van de Nederlandse ministerraad aan de Duitsers getoond. Welke was de werkelijk aan De Geer toebedeelde rol?
Onderwijl waren door de secretarissen-generaal en in collaboratie met Seyss-Inquart en met instemming van Hitler de Nederlanders Boerstra (voormalig bevelhebber van het KNIL) en Jongejan (voorzitter van de Ondernemersraad voor Nederlands-Indie) via Moskou naar Japan gestuurd, om tenslotte Idenburg, de kabinetschef van de Gouverneur-Genraal Tjarda van Starkenborgh Stachouwer in Sjanghai te ontmoeten. Hoewel het onderwerp van de bespreking wordt verdoezeld, moet er sprake zijn geweest van de opname van Nederlands-Indië in de Nieuwe Orde.

Het Bolsjewisme was aanvankelijk de gemeenschappelijk vijand van het kapitalistische Duitsland en de kapitalistische Geallieerden, maar sinds augustus '39 was de Sovjet-Unie niettemin toch bondgenoot van Duitsland!
Na de Duitse inval in de Sovjet-Unie op 22 juli 1941 werd deze vijand echter opeens weer vijand van Duitsland en bondgenoot van de Geallieerden! Een tegenstrijdige situatie.
Na de Japanse inval in Nederlands-Oost-Indië en de capitulatie op 9 maart 1942
maakte Japan bekend, dat het de kolonie nooit zou teruggeven. Alleen door opname van Nederlands-Indië in de Germaanse Nieuwe Orde van het onoverwinnelijk lijkende Duitsland zou het voor ook Nederland behouden kunnen blijven.

Great-Britainsgame.

Hier wordt weer het in dit werk dikwijls genoemde historisch feit herinnerd. Al sinds een eeuw bestond tussen Groot-Brittannië en Duitsland de stilzwijgende overeenkomst: de één zijn Imperium, de ander de baas over het Europese vasteland.
Een geheime Britse-Duits afspraakvond in het Englandspiel een begin van uitvoering. Dit was in de tijd dat Duitsland militair oppermachtig was.
Nederlandse geheime diensten in Londen, onder controle van Wilhelmina en haar particulier secretaris Van 't Sant, de Orde Dienst (zeg maar Oranje Dienst) in bezet gebied, aanvankelijk onder controle van de voormalige secretaris van Bernhard, werden ingeschakeld in deze Brits-Duitse collaboratie. Deze wordt verder hieronder nader beschouwd.
Maar.
De Duitse eindoverwinning leek medio 1943 van de baan, de bakens werden verzet.
In september1944 werd Bernhard door Wilhelmina benoemd tot bevelhebber van de Binnenlandse Strijdkrachten, waarmee het Nederlandse verzet door Oranje werd ingepalmd, overwoekerd en uitgeschakeld. (Prins Bernhard is nog steeds de Beschermheer van de NFR/VVN, de Nationale Federatieve Raad van het Voormalig Verzet Nederland.)
In de lintjes, waarop werd en wordt gejaagd, blijkt de voormalige verzetsgeest te zijn gestrikt.

Deze andere, 'controversiële' benadering van de 'ouwe koek' van gebeurtenissen, geeft niet alleen een heel ander, en duidelijker beeld van de achtergronden van de doelstellingen van zekere operaties tijdens WO II, maar ook over de huidige Nederlandse politieke verhoudingen. Nederland wordt soms vergeleken met een bananen-republiek. Gezien het overwicht van Oranje, zou het een mandarijnen-koninkrijk kunnen worden genoemd.
De machthebbers in onze samenleving zijn feodalen en zakenlui; de koningshuizen (voor zover ze nog als zodanig meedoen) en de 'multinationals'.
Hun leiders zijn er van huis uit op ingesteld om hun wil door te drijven, en gewend om niet te worden tegengesproken. Maar zij hebben natuurlijk ook hun momenten van zwakte, van angst om hun macht en fortuin kwijt te raken. Zij zijn dan tot alles in staat om die te behouden, al was het ten koste van de samenleving.
Wilhelmina was koningin èn zakenvrouw. Haar erfgenamen zijn dat natuurlijk ook.
Onze grootste vijand zijn onze illusies, ons redeloos geloof in fantastische mogelijk-heden en vermeende waarheden. Terwijl wij zouden dienen uit te gaan van de werkelijkheid, en zouden moeten trachten die te verbeteren.
De bedoeling van dit werk is, om daar een bijdrage aan te leveren.

Het Englandspiel in de praktijk.

44 Nederlandse agenten werden door de Britse geheime sabotage-dienst SOE (Special Operations Executive) regelrecht in Duitse handen geparachuteerd. Terwijl deze Britse dienst daarvan op de hoogte was.
Hoe dat kon, en vooral: waarom dat werd gedaan, wordt tot op vandaag in de doofpot gehouden. Zowel door de Britse als door de Nederlandse autoriteiten.
Het Englandspiel - dat feitelijk duurde van voorjaar 1942 tot midden '43 - is tot nog toe nooit
werkelijk uit de doeken gedaan.
De kolonel der Mariniers De Bruyne, het hoofd van de Nederlandse dienst MVT (Militaire Voobereiding terugkeer) moest in die periode, tegen zijn zin maar op bevel van de Nederlandse Regering (Wilhelmina), de voor dit spel benodigde Nederlands sprekend agenten aan de Britten leveren.
In 1950 bracht de Duitse spelleider, Gestapo-chef Schreieder, in zijn uitgegeven - en dus toegestane - boek Het Englandspiel de verklaring voor alles. de Duitsers hadden de Britten misleid. Blijkbaar werd, en wordt, het dankbaar als zodanig aanvaard! Dit boek geldt nog steeds als de 'officiële' uitleg, de 'bijbel' van het Englandspiel.
Ook al in 1950, had de dan generaal-majoor De Bruyne een andere informatie gegeven, die door de voorzitter Donker van de Parlementaire Enqêtecommissie werd ontvangen als "een volmaakt novum", maar vervolgens achtloos werd voorbijgegaan. Die informatie hield in, dat er in 1942 een Brits-Duitse geheime afspraak heeft moeten bestaan, welke had moeten leiden tot de ontruiming van Holland door de Duitsers in begin 1943.
Dit feit - en alles wat er uit is voortgevloeid - wordt pas begrijpelijk, wanneer men het ziet in de
context van toen: de Tweede Wereldoorlog, waarin de Duitse eindoverwinning nog waarschijnlijk leek.
Maar medio '43 werd deze opvatting niet meer gehuldigd. Het Englandspiel verloor zijn betekenis. En het liep tenslotte voor de meeste geparachuteerde agenten af met een verschrikkelijke dood.
Ook aan honderden verzetsstrijders heeft het 't leven gekost. Dat deze verzetsstrijders niet alleen voor de Duitsers hinderlijk waren, maar dat dit 'zoodje ongeregeld' na de oorlog ook voor de teruggekeerde oude regimes een last zou kunnen zijn, lijkt een reden te kunnen zijn geweest voor de liquidatie van velen. Ook dat moest - en moet nog steeds - natuurlijk in de doofpot blijven.

Waar, wat, wie?

De plaats van handeling van het Englandspiel was Nederland, of juister: Holland.
De essentie ervan wordt aangeduid met de naam Plan for Holland.
Veel wijst erop, dat in breder verband, door uw dienaar Great-Britainsgame genoemd, ook
west-België en noordwest-Frankrijk betrokken waren.

Gestippeld: de te demilitariseren streek. In grijs: een deel van het door de Duitsers bezette of niet nadrukkelijk anti-Duits gebied zoals Spanje, Ierland en Zweden.
De luchtlijn Farrier werd opgezet door de Franse piloot Déricourt, en o.a. gebruikt bij de door Churchill en MI-6 opgezette oprolling van de Franse SOE-verzetsgroep Prosper.
Rechts: het Oostfront in juni '44, dus pas meer dan een jaar na het eind van het Englandspiel.

Door de ontruiming van deze kuststreek zou Engeland zijn gevrijwaard tegen een Duitse invasie, beschietingen en/of bombardementen. En de Duitsers zouden troepen kunnen vrijmaken om aan het Oostfront in een beslissende slag af te rekenen met het door zowel de Britten als Duitsers (en Nederlanders) gevreesde en gehate 'communisme'.
Deze regeling tussen Groot-Brittannië en Duitsland paste in het eeuwenoude kader van de machtsverdeling in Europa: Groot-Brittannië zijn Imperium, Duitsland de baas op het vasteland van Europa.
De Nederlandse regering te Londen moest hieraan uiteraard meewerken, voor zover het de voorbereidingen van het Plan for Holland in Nederlands bezet gebied betrof. Maar die regering te Londen had er nog een andere bedoeling bij, zoals wij zullen zien.

De voornaamste bij dit Spiel betrokken autoriteiten waren:
a- De Britse regering, zijn Imperial General Staff, en zijn geheime dienst SOE.
b- De Duitse regering, zijn geheime diensten Abwehr en Sicherheitsdienst.
c- De Nederlandse regering en zijn geheime dienst MVT.
(De inschakeling van de Britse geheime dienst MI-6 wordt traditioneel volledig buiten deze zaken gehouden, maar blijkt een overheersende rol te hebben gespeeld. Déricourt werd door Churchill en MI-6-chef Dansey (steeds hardnekking verdoezeld) ingezet. De luchtlijn Farrier zou tenslotte tussen januari '43 en januari '44 meer dan 200 passagiers in meer dan 30 pick-ups hebben vervoerd, gemiddeld 7 passagiers per vlucht.)

De voornaamste daarbij betrokken personen waren:
a- De Engelse koning George VI, premier Churchill, de chef-staf Brooke, en de SOE-chef
Gubbins.
b- De Duitse dictator Hitler, Himmler, en in Nederland de Abwehr-chef Giskes en de SD-chef
Schreieder.
c- Koningin Wilhelmina, haar particulier secretaris Van 't Sant, MVT-chef De Bruyne.

En dan nog in de praktijk: de in bezet gebied regelrecht in Duitse handen gedropte agenten, min of meer betrokken verzetsstrijders, de politicus Vorrink, de grote 'verrader' Van der Waals.
Verder kunnen in dit kader nog worden genoemd: De Geer, secretarissen-generaal als Trip, Six, Snouck Hurgronje en Fredriks.

Bij dit alles speelt voor Nederland een grote rol het feit dat Nederlands Oost-Indië bij Nederlandse capitulatie van 14 mei was inbegrepen, dat de opname ervan in de Germaanse Nieuwe Orde was voorzien, dat na de Japanse bezetting Van Nederlands Oost-Indië alleen nog op Duitsland gerekend kan worden om het ooit, desnoods gedeeltelijk, terug te krijgen.

Onderstaande tekst werd op 12 januari jl.
naar verschillende Britse bij het Englandspiel betrokken
personen en instanties gezonden.


 
 

From Englandspiel to Great-Britainsgame.

War is diplomacy, but also business, in other forms.
In war-time there is no more democracy. Awful things have to be done.
Power (multi-national and personal) and money are the reason.
In war-time only military dictatorship reigns.
So it was also during World War II. At the time colonies where still trendy.
The heads of state: George VI, Hitler and Wilhelmina, were the dictatorial chiefs. Their secret services were at their only - secret - service. (Please abstain here from royalist sentiments.)
Nobody can say, that Hitler hid his hateful hope. He published openly his plans in his book Mein Kampf.
Allied retort was in the beginning based on improvisation, included, like Chamberlain did already in fact before the war, several compromise-peaces.
In 1942 Germany was on the top of his power. One could not know how things should finish. German final victory seemed possible.

Deal or deathtrap?

A deal - not the only but an alternative - seems to have been possible. Germany would be the master on the European continent; Great-Britain in his Empire, the (Queen of) the Netherlands in the Netherlands-Indies.
These were included in the Dutch capitulation, are at that moment occupied by Japan, and can only be (eventually partly) recuperated in a Dutch-German deal.
Major De Bruyne, chief of the Dutch secret service MVT, was obliged by the Dutch government (under dictatorial direction of queen Wilhelmina, the 'richest woman in the world') to deliver agents to the SOE Dutch Section. Against De Bruyne’s will, because SOE would not explain for which task they would be dropped in Holland - from march ‘42 till may ‘43.

In the second half of 1942 the Chief of Imperial General Staff, Sir Allan Francis Brooke, said to De Bruyne, that he had to speed up his delivery - in relationship with the clearing of Holland by the German troops in the
beginning of 1943.

This is a quite amazing, but incontestable fact, related to the Dutch Parliamentary 'Enquêtecommissie' by general-major De Bruyne, under oath, on 20 oktober 1948. Nevertheless, or just because, it is seldom mentioned.
One can now try to clear up this mystery, and ask himself, how, in this strong position of the German power in 1942, the clearing of only Holland could be interesting for both British and German chiefs. And one has to ask himself, how this could be arranged, without a British-German agreement.
That must have been started already earlier in 1942.
When one knows, what is happening in the same time in north-western France, one can suppose a link between both events. Holland (western Netherlands), western-Belgium and north-western France are the most impending region for shooting, bombing, start an invasion of England by the German troops. Their clearing will remove this risk, and the Germans can liberate troops to use them on the eastern-front, where they can finish the job against the common enemy: communism.

Dotted:  the area to clear by Germany. In grey: a part of the territories occupied by Germany or not definitely German-hostile,
like Spain, Ireland and Sweden. Luchtlijn Farrier: Déricourt's 'air-line'. At the right: eastern front-line much later, in June '44.

Now we come to the realisation of this Plan for Holland, and the other concerned regions.
When a clearing of this area by the German troops has to be realised, a radio-telegraphic communication between the British and German secret services will be necessary, a new civilian authority has to be installed.
In Holland this happens - with the agreement of the Dutch government (Wilhelmina) - by dropping Dutch SOE-agents (delivered by De Bruyne) with wireless sets. Information-agents have to establish the link with the Dutch ‘resistance’, in fact the ‘Orde Dienst’ (Order Service). Both agents are dropped together, in total 44 during a year, straight in informed and waiting German hands. SOE-co-operators in London (as Leo Marks) who warn her superiors that with the agents something was wrong, are warned to keep back.
The whole is called: Englandspiel.
In France SOE establishes the SOE-resistance group Prosper, led by the SOE-officer Francis Suttil. There is no French government in London, so the British government (represented, I condense, by Churchill and Dansey) can do as she likes to. Bodington maintains the (deceptive) liaison between MI-6 (Dansey) and SOE French Section.
But !

Turn up and turn off.

When in the beginning of 1943 the German troops are no more on the winning hand, all this is no more actual, and put beside. All the concerned resistance people is useless. These men and women, partially armed, who do not respect established authority, can get troublesome in the future. They are delivered to the German. Hundreds of Dutch resistants have than been killed, more than 2000 in France.
The agents of the Englandspiel, who have been well-treated, and who should simply had to be liberated after the war, are finally killed by the German. This was not planned or foreseen. It will make more necessary to hide the whole story.
The Dutch politician Koos Vorrink, (who exchanged long - by SD- and SOE-controlled - telegrams from occupied Holland with queen Wilhelmina in London) could have been expected, as facts let suppose, as the replacing authority in the 'vacuum' called war-period of cleared Holland. When Vorrink is arrested in April '43, he gives all the names of his comrades to Schreieder, a chief of the Sicherheitspolizei, and the German leader of the Englandspiel. As promised by Schreieder, nobody of them is hurt.
That makes it yet more necessary, to hide everything about the Englandspiel, and Prosper.
If  yet necessary, an exemple shows the naivety of otherwise very intelligent people. The Abwehr-officer Giskes, who played together with Schreieder, thinks still in September '44, that Germany will win the war. His right hand Huntemann goes to German camp of Oraniënburg to meet the agents, but finds only Jordaan, who is in a physic and psychic pity condition. Huntemann gives Jordaan Giskes' message. This asks that Jordaan and Lauwers have to contact Giskes after the war at a given address, because Giskes will use these man for after-war jobs. Jordaan refuses immediately ever to take contact with Giskes. He only wants to meet colonel 'Blunt' (Bingham) to make his report.

After-war worrying.

After the war Koos Vorrink will be the representative for the Dutch government by the ‘Extraordinary Right-execution’. Schreieder can publish his book ‘The Englandspiel’ in 1950.
It will be till today the bible of the story.
In Holland Anton Van der Waals is judged, in the continuous presence of Schreieder who can 'correct' Van der Waals' declarations !, and executed as the only guilty for the disaster.
In France Henri Déricourt, who delivered on British order the Prosper-group to the German Gestapo-chief Boemelburg, got quit with the help of a barrister paid by the British Crown.
The whole story is still, till today, kept secret.
"Above all, there is a the sense that only a need to hide something can explain the long official silence, the locking away and partial destruction of the only records that might have established the truth of what happened. And so the  belief in a cover-up persists" "If there was no intrigue, no guilt, ask the conspiracy theorists, why the secrecy? Wartime confusion, bureaucratic muddle, remains the only answer they are likely to get." So writes Rita Kramer in Flames in the Field, page 277.
Leo Marks explains already many things in 1984 in a BBC-tv-broadcasting about SOE. He bears, so doing, an enormous responsibility. And he seems to be conscious of it.
The following questions are enumerated:
1 - Why so many security-codes were so long neglected?
2 - Why the Dutch failures were accepted?
3 - Why was accepted that no agents returned?
4 - Why warnings were neglected?
5 - Why important archive-documents are disappeared?
Leo Marks is the only former SOE-responsible who has suggested that there was more. But: "He refuses to tell he claims to know. Why?" Leo Marks explains: "In general there is a fear, that certain people might be embarrassed where certain truths to be told embark their participation in various SOE-duties."
"There is really something quivesly wrong that nobody has yet explained."
(Dit woord schijnt niet bekend te zijn, maar er valt na herhaaldelijk beluisteren uit Marks mond geen ander woord te verstaa. Het kan ook 'quiversly' worden gespeld.)
"The Dutch nightmare, that has a very unexpected answer, could conceivably cause a real problem in certain quarters, but the question is, is it worth causing a problem? If there is a lesson to be learned, from what happened, and that is a point of view."
But he adds: "We did sign the official secrets act, perhaps were wrong at this remove to challenge and question it. But if we don't tell the truth as we know it to be, who is going to, and when?"
Since than Leo Marks published several books, but he did not break his oath of secret. Can this be seen, for somebody, who can "tell the truth as we know it to be",  like a kind of bureaucratic 'Kadaver-Disziplin'?
Leo Marks knows the truth, that is "really something quivesly".
Why shouldn't he finally give the answer to the question: "So did the agents die as a result of errors of judgement or for some more mysterious reasons?
Probably Leo Marks does not know everything. Who did in fact?
Is not Marks' comment, that the truth could "cause a real problem in certain quarters, but the question is, is it worth causing a problem" not a little bit light? What "is it worth": the lives of hundreds, even thousands, of  sacrificed brave men and women?
But do these exceptional beings - who risked, and gave her lives for the future of our society, our children - not finally merit that, so not the "truth", at least the reality will be told? Can there still be a stronger reason to keep the secret, while so many affairs have been elucidated.
If the officials would persist to tear, so one can be sure, that this concerns a very dirty affair.
Do we have to accept that, or must we require the complete revelation? In the name of justice and general interest.
All the above brought arguments are based on undeniable, anyhow published, facts. Only the observation of the relationship between them and the unavoidable conclusion are original.
About this story hundreds of pages can be filled. Here it had to be kept short.
Nobody will publish anything of these remarks, or give his opinion about these real facts I relate. Some warn me, that ‘an accident’ is quickly arrived.
I feel I have a duty to the victims - even when some of them would have some difficulties or would refuse to admit they were deceived. I realise very well, that my analysis will run into many blames and negations. And that even more than one will catalogue them as completely crazy. That is no more than natural. But ten years of intensive, daily research, hundreds of pages full of the results of it, show a reality that can not be disregarded.
I would not affirm that the situation, at the time, was only so, but that it so was too.

                                                                             Charles Destrée.

                                                                                                      Attributed with the 'Resistance-commemoration-cross'.
                                                                                                      Former war-volunteer.